«Εργασιακό, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και Ασφαλιστικό Μουσικών».

ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ

Συνάδελφοι,

Η ημερίδα που διοργανώνουμε σήμερα γίνεται σε μια εποχή που συντελούνται εξελίξεις αρνητικές για τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Οι εξελίξεις αυτές συνδέονται άμεσα με την επικράτηση του μοντέλου της αγοράς παγκοσμίως που έχει ως αποτέλεσμα τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας. Το οικονομικό αυτό μοντέλο ανάπτυξης που έχει σαν πυρήνα του την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δείχνει ανίκανο να αντιμετωπίσει θεμελιώδη κοινωνικά ζητήματα, όπως η ανεργία.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που στόχο έχει αυτό το μοντέλο ανάπτυξης, με σειρά μέτρων προσπαθεί να μειώσει την εκρηκτική κοινωνική αντίδραση που μπορεί να αναπτυχθεί από το φαινόμενο της ανεργίας προωθώντας την κατεύθυνση της μερικής απασχόλησης καταργώντας το θεμελιώδες δικαίωμα της εργασίας και ονομάζοντας τον εργαζόμενο απασχολήσιμο.

Αυτό το μοντέλο εργασίας προωθείται και στην Ελλάδα και ειδικά στο χώρο του θεάματος ακροάματος δείχνει να έχει καθιερωθεί. Όπου η βιομηχανία του θεάματος και του ελεύθερου χρόνου έχει αποκτήσει τον έλεγχο η κατάσταση για τους εργαζόμενους είναι δραματική.

Συγκεκριμένα για τους μουσικούς που εργάζονται σε νυχτερινά κέντρα στη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 η υποαπασχόληση καθιερώθηκε. Έτσι σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία εργάζεται για μικρά χρονικά διαστήματα μέσα στο χρόνο και στην καλύτερη περίπτωση κάνουν δύο μεροκάματα την εβδομάδα. Οι πιο πολλοί αναγκάζονται να έχουν άλλη εργασία άσχετη με τη μουσική, ως βασική.

Ακόμα και οι λίγοι που έχουν πλήρη απασχόληση και καλύπτουν τις οικονομικές τους ανάγκες από αυτή τη δουλειά γνωρίζουν ότι δε θα μπορούν να το κάνουν αυτό πάνω από μια δεκαπενταετία. Έτσι εργάζονται εξαντλητικά τις περιόδους της ακμής τους φιλοδοξώντας να έχουν ένα απόθεμα τα δύσκολα χρόνια. Αρκετοί έχουν σα διέξοδο τη δισκογραφία που παλαιότερα δε θεωρείτο βασική εργασία για το μουσικό του νυκτερινού κέντρου, αλλά συμπλήρωμα. Με τη γενικότερη οικονομική κρίση που υπάρχει παρατηρείται το φαινόμενο η έξοδος για τους εργαζόμενους να περιορίζεται αυστηρά την Παρασκευή και το Σάββατο, ενώ τα τελευταία χρόνια ανθούν εκπομπές με μεγάλη τηλεθέαση το Σαββατοκύριακο που προσομοιάζουν μια έξοδο σε νυχτερινό κέντρο και έχουν μεγάλη ακροαματικότητα. Αυτό δείχνει ότι η οικονομική κρίση κορυφώνεται για τους εργαζόμενους που σε λίγα χρόνια δε θα έχουν τη δυνατότητα εξόδου ούτε τα Σαββατοκύριακα. Γι’ αυτούς τους λόγους το επάγγελμα συρρικνώνεται, ενώ συγχρόνως μπαίνουν στην «αγορά εργασίας» και νέοι μουσικοί κυρίως φοιτητές που βλέπουν την ενασχόληση τους σαν οικονομικό βοήθημα στις σπουδές τους και τις περισσότερες φορές παίρνουν αμοιβές πολύ κατώτερες της Σ.Σ.Ε. και χωρίς ασφάλιση. Σε αυτούς προστίθενται και οι οικονομικοί μετανάστες, οι οποίοι στην ανάγκη που έχουν να επιβιώσουν αμείβονται πολύ χαμηλότερα από τις Σ.Σ.Ε. και πολλές φορές βοηθούν και σε άλλες εργασίες των  μαγαζιών.

Όπως όλοι καταλαβαίνουμε ο μουσικός στα νυχτερινά κέντρα που στόχο έχει να επιβιώσει από αυτό το επάγγελμα εργάζεται σε καθεστώς τρόμου και ανασφάλειας. Πολλές φορές δεν τολμά να διεκδικήσει την αμοιβή της Σ.Σ.Ε., ούτε καν ένσημα. Αντίθετα για τους εργοδότες έχει διαμορφωθεί μια αγορά εργασίας που τους δίνει δυνατότητες για ακόμα μεγαλύτερη κερδοφορία.

Τα φαινόμενα της συρρίκνωσης είναι ακόμα μεγαλύτερα σε χώρους όπως ξενοδοχεία και κρουαζιερόπλοια. Ειδικά στα κρουαζιερόπλοια στα οποία οι εφοπλιστές κλείνουν καλλιτεχνικό προσωπικό από μεγάλα γραφεία του Λονδίνου σε πολύ χαμηλές τιμές. Έτσι οι μουσικοί στην Ελλάδα δε βρίσκουν σχεδόν πουθενά εργασία.

Στους μουσικούς που εργάζονται στα Δημοτικά Μουσικά Σύνολα επικρατεί παρόμοια κατάσταση. Ο μεγάλος όγκος  εργάζεται σε Φιλαρμονικές των Δήμων που λειτουργούν σε επαγγελματική βάση και όχι σε βάση μαθητείας. Η συντριπτική πλειοψηφία εργάζεται σε καθεστώς μερικής απασχόλησης με 200 – 400 € μηνιαία αμοιβή. Οι περισσότεροι έχουν άλλη δουλειά εκτός μουσικής σα βασική απασχόληση ή και σε άλλα μουσικά σύνολα για να συμπληρώνουν το εισόδημα τους. Με αυτό τον τρόπο οι Δήμοι παρουσιάζουν με ελάχιστο κόστος έργο πολιτιστικό σε μια λογική έργου βιτρίνας χωρίς αυτό να συνδέεται με τις καθημερινές ανάγκες των δημοτών.

Εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα αποτελούν τα Μουσικά σύνολα των μεγάλων δήμων της Ελλάδας, του Δήμου Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Πειραιά. Εκεί υπάρχουν επαγγελματικά μουσικά σύνολα που έχουν πλήρη απασχόληση και η πλειοψηφία των εργαζομένων έχουν συμβάσεις αόριστου χρόνου. Όμως και σε αυτούς τους χώρους αναπτύσσεται η λογική της αγοράς και η διείσδυση της βιομηχανίας του θεάματος μέσω των ιδιωτών και των χορηγών γίνεται πια ορατή. Έτσι υποβαθμίζεται η λογική του πολιτιστικού αγαθού που ο Δήμος οφείλει να το δίνει δωρεάν στους δημότες και οδηγούμαστε στη λογική του εμπορικού προϊόντος και της βιομηχανίας του πολιτισμού με τους μάνατζερ, τους χορηγούς και τους ευεργέτες. Αποτέλεσμα για τα σύνολα των μεγάλων δήμων της χώρας η υποβάθμιση του έργου τους και η σύνδεσή του με τις ανάγκες της βιομηχανίας του θεάματος και των εργαλείων της όπως το Μέγαρο Μουσικής και διάφορες εταιρείες διοργάνωσης θεαμάτων.

Αντίστοιχα τα εργασιακά δικαιώματα και οι αμοιβές συρρικνώνονται ενώ είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια συρρίκνωσης του αριθμού των εργαζομένων με δικαιώματα και σε αυτά τα σύνολα.

Αντίστοιχες είναι οι εξελίξεις και στα κρατικά μουσικά σύνολα όπως αυτά της ΕΡΤ, της ΕΛΣ, της Κ.Ο.Α. και Κ.Ο.Θ.

Ειδικά στη Λυρική Σκηνή οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Από τη μια η κρατική επιχορήγηση είναι πάντα ελλιπής ενώ από την άλλη αναδεικνύεται η ανάγκη προσφυγής σε χορηγούς και ευεργέτες. Χαρακτηριστικό είναι ότι πρόεδρος της Ε.Λ.Σ. εδώ και μερικά χρόνια είναι ο Οδ. Κυριακόπουλος, πρώην πρόεδρος του Σ.Ε.Β. Σημαντική επίσης είναι και η ανάμειξη του «Ιδρύματος Νιάρχου» που δηλώνει πρόθυμο να αναλάβει την κατασκευή του νέου κτηρίου της Όπερας με συμφωνία που έχει κάνει απευθείας με τον πρωθυπουργό και με άγνωστο περιεχόμενο. Αποτέλεσμα όλων αυτών των εξελίξεων η δημιουργία κλίματος φόβου αυταρχισμού και απαξίωσης για τους εργαζόμενους με στόχο να συναινέσουν στην αλλαγή πλαισίου λειτουργίας της Ε.Λ.Σ. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και έντυπο της διοίκησης που τιτλοφορείται «οργανωτική κουλτούρα προσανατολισμένη στην αγορά» και μεταξύ άλλων αναφέρει στις προτάσεις του ότι «Στην Ε.Λ.Σ. δίνουμε μεγάλη αξία στο γεγονός ότι κάθε εργαζόμενος σκέπτεται και δρα σα να είναι ο επιχειρηματίας».

Όπως είναι φανερό η Εθνική Λυρική Σκηνή χάνει τον κοινωνικό της χαρακτήρα και μπαίνει με πολύ γρήγορα βήματα σε έναν ανελέητο, για τους εργαζόμενους και το καλλιτεχνικό της περιεχόμενο, βιομηχανικό ανταγωνισμό.

Στα μουσικά σύνολα της Ε.Ρ.Τ. το 80% των μουσικών μονιμοποιήθηκε μετά από 13 χρόνια με συμβάσεις έργου και με μισθό κάτω από 600€. Παρ’ όλη όμως αυτή την εξέλιξη ο μισθός τους παραμένει σε πολύ χαμηλά για το έργο τους επίπεδα, ενώ η διοίκηση δεν τους αναγνωρίζει ούτε καν την προϋπηρεσία τους. Αυτή η υποβάθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων των μουσικών δεν είναι ασύνδετη από τις γενικότερες εξελίξεις στο χώρο του θεάματος στον οποίο η Ε.Ρ.Τ. παίζει σημαντικό ρόλο. Η τελευταία εξέλιξη παράδοσης της ψηφιακής τηλεόρασης στους ιδιώτες δείχνει την κατεύθυνση κατάργησης της λογικής του κρατικού μέσου. Με δεδομένο ότι η ψηφιακή τηλεόραση θα αποτελέσει στο μέλλον την αιχμή του δόρατος της βιομηχανίας του θεάματος καταλαβαίνουμε ότι οι εξελίξεις για τα σύνολα της Ε.Ρ.Τ. στο μέλλον θα είναι ανάλογες με αυτές που έχουν διαμορφωθεί στο χώρο των νυχτερινών κέντρων και αρχίζουν να διαμορφώνονται στην Εθνική Λυρική Σκηνή και αλλού.

Στο τομέα της εκπαίδευσης η κατάσταση μπορούμε να πούμε ότι είναι τραγική. Λειτουργεί αποκλειστικά μέσα από 600 ιδιωτικά ωδεία και 100 δημοτικά ωδεία. Σε όλα ο σπουδαστής πρέπει να πληρώνει για πολλά χρόνια δίδακτρα που πολλές φορές είναι υπέρογκα. Σε αυτά οι μουσικοί σαν εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται σαν φθηνό εργατικό δυναμικό. Πέρα από τα πολύ χαμηλά ωρομίσθια στα περισσότερα Ωδεία επικρατούν και άθλιες συνθήκες διδασκαλίας με άθλιες αίθουσες, αχόρδιστα πιάνο και πολλά άλλα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι μουσικοί που διδάσκουν, προσπαθούν με κίνητρο μόνο τη συναίσθηση ευθύνης τους και το φιλότιμο τους να εξοπλίσουν με γνώσεις τους αυριανούς συνάδελφους.

Με δεδομένη την οικονομική κρίση στην οποία βρίσκονται οι εργαζόμενοι στη χώρα μας παρατηρείται μια φθίνουσα πορεία στα νέα παιδιά που γράφονται σε ένα Ωδείο για να μάθουν μουσική. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση του ανταγωνισμού μεταξύ των εκατοντάδων επιχειρηματιών της μουσικής εκπαίδευσης και σοβαρή μείωση των αποδοχών για τους εργαζόμενους στα Ωδεία.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε και την πρόταση νόμου από το Υπουργείο Πολιτισμού πριν μερικούς μήνες για την Ακαδημία των Τεχνών, που κινήθηκε στην κατεύθυνση ενός μεγαλοωδείου με δίδακτρα, πιο καλά συνδεδεμένου με τη λεγόμενη «αγορά του πολιτισμού». Με δεδομένη και την προσπάθεια των μεγάλων ιδιωτικών Ωδείων να εξαπλωθούν στην επικράτεια είναι σχεδόν βέβαιο ότι στο επόμενο διάστημα θα έχουμε σημαντικές εξελίξεις στο χώρο.

Κάνοντας μια προσπάθεια να συνοψίσουμε όλα τα παραπάνω μπορούμε να βγάλουμε ένα κεντρικό συμπέρασμα που διαπερνά όλους τους χώρους. Από τη δεκαετία του 90 η βιομηχανία του θεάματος έχει επιταχύνει το ρυθμό διείσδυσης της στο χώρο του πολιτισμού και ειδικότερα στο χώρο της μουσικής. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια θέση που αμφισβητείται ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης και αυτή αντιμετωπίζεται σαν εμπορικό προϊόν. Στους λίγους χώρους που η λογική της αγοράς δεν ελέγχει πλήρως την κατάσταση γίνονται σημαντικά βήματα ώστε και εκεί να κυριαρχήσει η εμπορευματοποίηση. Αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι η καλλιτεχνική απαξίωση και ο ευτελισμός καλλιτεχνών και κοινού. Η καθιέρωση της αισθητικής αντίληψης του γιγάντιου και εξωανθρώπινου, η κορύφωση του «star system».

Όλα αυτά στο εργασιακό επίπεδο φέρνουν ελαστικές μορφές απασχόλησης, μείωση των αμοιβών, υποαπασχόληση, ανεργία, τρομοκρατία και αυταρχισμό.

Απέναντι σε αυτές τις αρνητικές για τον κλάδο εξελίξεις έχουμε σαν εργαζόμενοι μόνο δρόμο τη συσπείρωση γύρω από τα Σωματεία μας. Όμως στη σημερινή κατάσταση είναι απαραίτητη μια ευρύτερη συσπείρωση. Πρέπει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία μετώπου απ’ όλους τους χώρους (σπουδαστές, μουσικούς της νύχτας, μουσικούς συνόλων, καθηγητές κ.α.)

Καταλαβαίνουμε ότι σε πολλούς χώρους οι συνθήκες για συνδικαλιστική δράση είναι πολύ δύσκολες.

Γνωρίζουμε ότι σε όλη την Ελλάδα εργάζονται χιλιάδες ως μουσικοί και στα σωματεία σήμερα είναι γραμμένοι πολύ λίγοι και ενεργοί είναι ακόμα λιγότεροι.

Όμως πέρα από τα προβλήματα υπάρχουν και πολλές δυνατότητες. Υπάρχουν αρκετοί χώροι όπου μπορεί να αναπτυχθεί συνδικαλιστική δράση. Πολλοί συνάδελφοι υπό την πίεση των προβλημάτων έρχονται κοντά στο Σωματείο. Όπου αναπτύσσουμε συστηματική και σταθερή δράση βλέπουμε θετική ανταπόκριση.

Σίγουρα η κατάσταση δεν είναι εύκολη, όμως τώρα μπορούμε να δώσουμε την μάχη από καλύτερες θέσεις. Όσο καθυστερούμε και αδρανούμε η θέση μας θα χειροτερεύει, ας μη χάνουμε άλλο πολύτιμο χρόνο.

Τελειώνοντας θεωρούμε απαραίτητο να συνοψίσουμε σε μια σειρά αιτημάτων που μπορούν να γίνουν βάση συζήτησης.

Αυτό που ζητάμε πρώτα και το ζητάμε για όλους τους μουσικούς είναι πλήρη και σταθερή δουλειά.

Ειδικότερα ζητάμε κάθε μεγάλος δήμος της χώρας ή περιφέρεια (πάνω από 100.000 πληθυσμό) να έχει δημοτικό Ωδείο, Φιλαρμονική και Ορχήστρα με πλήρη σύνθεση με μόνιμη και πλήρη απασχόληση για τους μουσικούς που θα εργάζονται. Για να συντονισθούν όλα αυτά προτείνουμε να δημιουργηθεί Μουσικό Επιμελητήριο που θα έχει την ευθύνη χάραξης της κρατικής πολιτικής για την Μουσική και θα χρηματοδοτείται γενναία από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Ζητάμε να αναγνωρισθεί ως εποχιακό το επάγγελμα του μουσικού γενικά και να δικαιούνται όλοι οι μουσικοί το εποχιακό επίδομα (συναυλίες, στούντιο, μουσικά σύνολα, ωδεία).

Να ορισθούν στην οργανική σύνθεση των κρουαζιερόπλοιων συγκεκριμένες θέσεις μουσικών ως υποχρεωτικές. Αντίστοιχα για τα ξενοδοχεία 5 αστέρων να προβλέπεται υποχρεωτικά ορχήστρα με συγκεκριμένο αριθμό μουσικών.

Παρακαλούμε στις τοποθετήσεις σας να αναφέρετε και τις δικές σας διαπιστώσεις. Καλό θα είναι όμως πέρα από την περιγραφή να  προχωρήσουμε και σε προτάσεις.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Για το ζήτημα των Σ.Σ.Ε. εισηγητικά θα κάνουμε μια μικρή αναφορά σε γενικό επίπεδο.

Συλλογικές συμβάσεις υπάρχουν ξεχωριστές ανά χώρο που εργάζονται μουσικοί. Συγκεκριμένα στο χώρο των νυχτερινών κέντρων υπάρχει Σ.Σ.Ε. από τον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο, η οποία πρόσφατα καταγγέλθηκε από τους εργοδότες. Η σύμβαση αυτή είναι ημερομίσθια και οι όροι αμοιβής και εργασίας χαρακτηρίζονται ικανοποιητικοί. Απ’ όσο γνωρίζουμε υπάρχει και δεύτερη Σ.Σ.Ε. στο χώρο με χειρότερους όρους.

Έλλειψη Σ.Σ.Ε. υπάρχει σε χώρους που εργάζονται αρκετοί μουσικοί.

Ένας χώρος είναι τα κρουαζιερόπλοια που όπως είπαμε στην εισήγηση για το εργασιακό έχουν χτυπηθεί από τα αντζέντικα γραφεία του Λονδίνου. Άλλος είναι τα ξενοδοχεία αν και όσα θεωρούνται ότι λειτουργούν σαν νυχτερινά κέντρα υπάγονται στη Σ.Σ.Ε. που υπάρχει γι’ αυτά και  τα στούντιο, όπου δεν υπάρχει Σ.Σ.Ε, παρ’ όλο που εδώ και δεκαετίες εργάζονται μουσικοί και συνεχίζει να εργάζεται σήμερα ένας μεγάλος αριθμός μουσικών.

Στα θέατρα δυστυχώς το play back έχει διαλύσει το επάγγελμα. Όμως σε κάποια θέατρα από την οπερέτα της Λυρικής μέχρι κάποιες επιθεωρήσεις υπάρχει ορχήστρα που συμμετέχει και η έλλειψη Σ.Σ.Ε. και η ανεργία ενθαρρύνει τους εργοδότες ώστε να δίνουν εξευτελιστικά μεροκάματα.

Επίσης είναι αναγκαίο  να διαμορφωθεί Σ.Σ.Ε. και για τις συναυλίες που ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες απασχολούν πληθώρα μουσικών.

Για τους μουσικούς που εργάζονται στους Δήμους υπάρχουν περισσότερες Σ.Σ.Ε. Έχουμε Σ.Σ.Ε. για τους μουσικούς που εργάζονται σε Ν.Π.Ι.Δ. των δήμων από την ΠΕΜ – ΟΤΑ με ωρομίσθια αρκετά χαμηλά. Επίσης έχουμε Σ.Σ.Ε. για τους μουσικούς που εργάζονται σε Ν.Π.Δ.Δ. ως αορίστου χρόνου. Οι αμοιβές και οι όροι εργασίας είναι οι ίδιοι με αυτούς που προβλέπονται στο ενιαίο μισθολόγιο.

Επίσης στις Σ.Σ.Ε. που υπογράφουν οι ομοσπονδίες των δημοτικών υπαλλήλων υπάρχει πρόβλεψη για τους μουσικούς και ειδικά γι’ αυτούς που θεωρούνται δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που υπάγονται στο ημερομίσθιο του τεχνικού προσωπικού με αυξημένες αποδοχές συγκριτικά με το ενιαίο μισθολόγιο.

Στα ιδιωτικά Ωδεία δεν υπάρχει Σ.Σ.Ε. Εκεί η διαπραγμάτευση είναι ατομική και τα αποτελέσματά της είναι πολύ αρνητικά για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.

Στην Ε.Λ.Σ. τα σωματεία που ανήκουν στην Π.Ο.Θ.Α. έχουν διαμορφώσει ικανοποιητική Σ.Σ.Ε. που φέτος λήγει και ήδη συζητούν τους όρους της επόμενης.

Πρέπει να αναφέρουμε ότι υπάρχει ειδικό μισθολόγιο για τους μουσικούς των ορχηστρών που είναι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι με υψηλές αμοιβές, πρόβλεψη καλλιτεχνικού επιδόματος, επιδόματος οργάνου, επιδόματος θέσης και ωραρίου 21 ωρών.

Στην Ε.Ρ.Τ. οι εργαζόμενοι πληρώνονται με τη Σ.Σ.Ε. της ΠΟΣΠΕΡΤ που δεν έχει πρόβλεψη ακόμα ούτε για επίδομα οργάνου, ούτε καλλιτεχνικού επιδόματος, ούτε επιδόματος θέσης. Οι εργαζόμενοι εκεί βρίσκονται αυτό τον καιρό σε διαπραγματεύσεις με τη διοίκηση και περιμένουν σύντομα εξελίξεις. Επίσης και σε αυτό το χώρο η μη αναγνώριση των πολυετών σπουδών τους, τους υποβιβάζει στην κατηγορία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Τέλος θέλοντας να κωδικοποιήσουμε τα αιτήματα που υπάρχουν για τις Σ.Σ.Ε. θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρώτον είναι αναγκαίο να αναλάβουν τα Σωματεία που δικαιοδοτούνται να διαμορφώσουν Σ.Σ.Ε. για τα ιδιωτικά Ωδεία, τα κρουαζιερόπλοια, τα ξενοδοχεία, τα θέατρα, τα στούντιο και τις Συναυλίες.

Δεύτερο πρέπει να γίνουν προσπάθειες πιο συνολικές και με τη βοήθεια της Ομοσπονδίας να υπογραφεί ξανά Σ.Σ.Ε. για τα νυχτερινά κέντρα με τους όρους που ίσχυαν για την παλιά συν την κάλυψη της πληθωριστικής απώλειας, καθώς και άλλα αιτήματα που θα αναφέρουν οι εκπρόσωποι του ΠΜΣ, αλλά και των άλλων Σωματείων

Για της Σ.Σ.Ε. των μουσικών συνόλων είτε κρατικών, είτε δημοτικών, είτε της Ε.Ρ.Τ. πρέπει να γίνει ένας κοινός αγώνας για να κερδίσουμε βασικά δικαιώματα. Ένα είναι το ωράριο που για τους δήμους ειδικά είναι μεγάλο πρόβλημα. Άλλο η αναγνώριση των σπουδών  μας και των πτυχίων μας. Επίσης πρέπει να διεκδικηθεί καλλιτεχνικό επίδομα για όλα τα μουσικά σύνολα, επίδομα οργάνου, όπου η υπηρεσία δεν παρέχει και επίδομα θέσης.

Επίσης για τη Λυρική Σκηνή και ειδικά για τους χορωδούς πρέπει να γίνει προσπάθεια να υπογράψουν μια Σ.Σ.Ε. που να καλύπτει οικονομικά τις σύγχρονες ανάγκες τους καθώς και το μεγάλο φόρτο εργασίας. Θεωρούμε ότι με τις εξελίξεις που έχουμε στη Λυρική αυτό δε θα είναι εύκολη υπόθεση.

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η υπογραφή της Σ.Σ.Ε. είναι μόνο ένα πρώτο βήμα. Ειδικά στο χώρο μας που μαστίζεται από την ανεργία και την υποαπασχόληση όλοι γνωρίζουμε ότι πολύ εύκολα η Συλλογική Σύμβαση δεν εφαρμόζεται και από τους ίδιους τους εργαζόμενους που με το φόβο της ανεργίας δέχονται υποδεέστερους όρους αμοιβής και εργασίας. Όμως παρ’ όλη αυτή την κατάσταση το συνδικαλιστικό όργανο και η Σ.Σ.Ε. αποτελούν το πρώτο και αναγκαίο όρο για τη δημιουργία της απαραίτητης συσπείρωσης ώστε οι εργαζόμενοι να βάλουμε τους όρους μας.

Τέλος επιγραμματικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μια σειρά διεκδικήσεων για τις Σ.Σ.Ε. που μπορούν να αποτελέσουν βάση συζήτησης. Πρώτα για τη Σ.Σ.Ε. που υπογράφει ο Π.Μ.Σ. διατυπώνουμε μια σκέψη προς συζήτηση. Το ημερομίσθιο των 2 ημερών την εβδομάδα στις περιπτώσεις που υπάρχει απασχόληση για όλο το μήνα, να θεωρείται σαν μηνιαίος μισθός έτσι ώστε να βγαίνουν περισσότερα ένσημα για τον εργαζόμενο. Για τις συλλογικές συμβάσεις στους δήμους είναι αναγκαίο να διεκδικηθεί ωράριο 21 ωρών όπως στην Κ.Ο.Α, επίδομα θέσης, επίδομα οργάνου όπου δεν παρέχεται από την υπηρεσία και καλλιτεχνικό επίδομα ανάλογο με αυτό των μονίμων μουσικών των κρατικών συνόλων. Επίσης για τους εργαζόμενους στα δημοτικά ωδεία να αναγνωρισθεί ωράριο ανάλογο με αυτό των συναδέλφων τους στο κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Τέλος για όλους τους μουσικούς μέσω των Σ.Σ.Ε. να αναγνωρίζονται μισθολογικά οι σπουδές τους και οι αποδοχές τους να φθάνουν αυτές ενός υπαλλήλου Π.Ε (Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης).

Για τα μουσικά σύνολα της Ε.Ρ.Τ. πιστεύουμε ότι πρέπει να υπογραφεί Σ.Σ.Ε. αντίστοιχη σε όρους και αμοιβές με αυτή των μονίμων μουσικών των κρατικών ορχηστρών. Εάν αυτό είναι αδύνατο μέσω της ΠΟΣΠΕΡΤ, μπορεί να γίνει μέσω του Π.Μ.Σ. και της Π.Ο.Θ.Α.

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Το ζήτημα του ασφαλιστικού είναι επίκαιρο για όλους τους εργαζόμενους αυτό τον καιρό. Η κατεύθυνση των κυβερνήσεων του δικομματισμού και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η σταδιακή συρρίκνωση των συντάξεων στο επίπεδο επιδόματος, η κατάργηση των πρόωρων συντάξεων καθώς και η αύξηση των ορίων ηλικίας. Όλα αυτά θα έχουν σαν αποτέλεσμα την κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης που θα είναι μια παροχή χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Έτσι ανοίγει διάπλατα ο δρόμος στην ιδιωτική ασφάλιση και των λεγόμενων επαγγελματικών ταμείων που θα είναι μια παραλλαγή της. Με αυτό τον τρόπο θα απαλλαγούν οι εργοδότες από το μεγαλύτερο μέρος των σημερινών τους υποχρεώσεων ενώ θα ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για τα επιχειρηματικά συμφέροντα που ελλείψει ισχυρής κοινωνικής ασφάλισης θα βάζει ληστρικούς όρους για τους εργαζόμενους.

Όμως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τους εργαζόμενους θα είναι ότι με δεδομένο τον οξύτατο παγκόσμιο ανταγωνισμό καθώς και τα μεγάλα χρηματιστηριακά παιχνίδια, θα κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή με εξαφάνιση κόποι μιας ζωής (παράδειγμα αποτελεί η κατάρρευση της Enron στις ΗΠΑ). Όπως λοιπόν καταλαβαίνουμε πρώτο και κύριο για όλους μας είναι η υπεράσπιση μαζί με τους άλλους εργαζόμενους της κοινωνικής ασφάλισης της επιστροφής των κλεμμένων από τα ταμεία και της κατάργησης των αντιασφαλιστκών νόμων Σιούφα και Ρέππα. Δεύτερο είναι η υπεράσπιση των κατηγοριών των μουσικών που είναι ήδη στα βαρέα και ανθυγιεινά. Τρίτον η θέσπιση επιπλέον μέτρων για τις κατηγορίες εργαζομένων που πλήττονται από την υποαπασχόληση και τέλος η προσπάθεια να μπουν και άλλες κατηγορίες μουσικών που το δικαιούνται στη λίστα των βαρέων και ανθυγιεινών. Σήμερα στη λίστα των βαρέων και ανθυγιεινών είναι οι μουσικοί και τραγουδιστές των νυχτερινών κέντρων  και συνταξιοδοτούνται στα 58 οι άνδρες και στα 55 οι γυναίκες. Επίσης οι μουσικοί πνευστών οργάνων που συνταξιοδοτούνται στα 50 άνδρες  και γυναίκες και για τους ασφαλισμένους μετά το 1993 συνταξιοδοτούνται στα 60. Τέλος έχουμε τους μονωδούς και χορωδούς του μελοδραματικού θεάτρου που συνταξιοδοτούνται στα 50 άνδρες και γυναίκες, ενώ για τους ασφαλισμένους μετά το 1993 το όριο έχει πάει στα 60 χρόνια. Κατ’ αρχήν θεωρούμε απαράδεκτη την αύξηση κατά 10 χρόνια των ορίων ηλικίας των πνευστών, των μονωδών  και των χορωδών του μελοδράματος. Αυτό όμως που πρέπει να μας απασχολεί στη σημερινή κατάσταση είναι η επέκταση της υποαπασχόλησης σε όλους τους χώρους, κατάσταση που οδηγεί τους μουσικούς στο να μην μπορούν να τεκμηριώσουν δικαίωμα σύνταξης. Για παράδειγμα ένας μουσικός σε νυχτερινό κέντρο που κάνει δύο μεροκάματα την εβδομάδα χρειάζεται 47 χρόνια εργασίας για να συμπληρώσει τα 4500 ένσημα που χρειάζονται για μια μειωμένη σύνταξη, αν σε αυτά υπολογίσουμε και τα χρόνια μετά τα 50 που θεωρούνται πολύ δύσκολα για να βρεις δουλειά, πρέπει να θεωρούμε σίγουρο ότι σύνταξη δε θα πάρει ούτε στα 80 του χρόνια αυτός ο εργαζόμενος που εργάζεται σε πολύ ανθυγιεινές συνθήκες και από τη δουλειά του δημιουργήθηκαν κολοσσοί οικονομικοί που επηρεάζουν σήμερα και την πολιτική ζωή του τόπου μας. Αντίστοιχη κατάσταση επικρατεί και για τους μουσικούς που εργάζονται σε Φιλαρμονικές των Δήμων που μεγάλος αριθμός απ’ αυτούς κολλούν δύο ένσημα την εβδομάδα.

Τέλος έχουμε αρκετές κατηγορίες μουσικών που δεν βρίσκονται στην κατηγορία των βαρέων και ανθυγιεινών ενώ θα έπρεπε. Ένας λόγος είναι ότι η βιομηχανία του οπτικοακουστικού δεν ήταν τόσο γιγαντωμένη τη στιγμή που κατηγορίες εργαζομένων έμπαιναν στις λίστες των βαρέων και ανθυγιεινών. Έτσι ενώ η δισκογραφία λειτουργούσε σε μεγάλο βαθμό τη δεκαετία του ’60 έως το ’80 οι μουσικοί την είχαν σαν συμπλήρωμα και όχι σαν κύριο επάγγελμα, λόγω του ότι άνθιζαν τότε τα νυχτερινά κέντρα και οι επαγγελματίες μουσικοί δεν ήταν τόσοι πολλοί. Επίσης ο χώρος των συναυλιών που σήμερα τον έχει αναλάβει και τον προωθεί η βιομηχανία του θεάματος δεν ήταν τόσο διαδεδομένος.  Έτσι οι μουσικοί που εργάζονται σε στούντιο δε θεωρούνται ότι κάνουν βαριά και ανθυγιεινή εργασία παρ’ όλο που εργάζονται για ώρες πολλές σε κλειστούς χώρους με τεχνητό φωτισμό, τεχνητό εξαερισμό, με πολύ τεταμένες συνθήκες δουλειάς και για πολλές ώρες με ακουστικά στα αυτιά που έχουν ανάλογες επιπτώσεις στην υγεία με αυτές των τηλεφωνητών. Αντίστοιχα οι μουσικοί που παίζουν σε συναυλίες, εργάζονται κάτω από δυνατούς προβολείς νυχτερινές ώρες σε τεταμένες συνθήκες με ρεύμα πάνω στη σκηνή, με επικίνδυνες κατασκευές πάνω από τα κεφάλια τους και πολλές φορές με επικίνδυνους καπνούς που εκλύονται στη σκηνή για λόγους εντυπωσιασμού. Άλλη κατηγορία εργαζομένων που πιστεύουμε ότι πρέπει να μπει στα βαρέα και αυγινά είναι οι μουσικοί εγχόρδων και κρουστών οργάνων. Η κακή στάση που είναι αναγκασμένος για πολλές ώρες να κάθεται ένας έγχορδος μουσικός με μαθηματική ακρίβεια τον οδηγεί σε σοβαρές μυοσκελετικές παθήσεις της σπονδυλικής στήλης και των άνω άκρων. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι ένας μουσικός που ξεκινά την καριέρα του στην ηλικία των 25 ετών έχει πίσω του μια εντατική δεκαπενταετή εκπαίδευση που ξεκινά από τα παιδικά του χρόνια. Συγχρόνως κατά τη διάρκεια του επαγγελματικού του βίου είναι υποχρεωμένος σε πολύωρη καθημερινή εξάσκηση πέραν του ωραρίου του. Το ίδιο συμβαίνει και με τους κρουστούς που αντιμετωπίζουν ακόμα σοβαρότερες μυοσκελετικές παθήσεις λόγω της μυικής έντασης που απαιτεί η εκτέλεση των κρουστών οργάνων. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις συναδέλφων μετά τα 50 τους χρόνια με σοβαρές παθήσεις της μέσης και του αυχένα.

Άλλος κλάδος που πρέπει να μπει στη λίστα των βαρέων και ανθυγιεινών είναι οι μουσικοί που διδάσκουν στα ωδεία. Η δουλειά του εκπαιδευτικού είναι πολύ επίπονη και απαιτητική. Γι’ αυτό το λόγο οι εκπαιδευτικοί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχουν ωράριο ως 21 ώρες την εβδομάδα και συνταξιοδοτούνται στα 60 χρόνια. Δυστυχώς για τους καθηγητές των ωδείων τέτοιο ωράριο δεν αναγνωρίζεται και οι περισσότεροι συνάδελφοι αναγκάζονται να εργάζονται για ένα πενιχρό μισθό πάνω από 30 ώρες εβδομαδιαίως. Πολλές φορές σε άθλιες συνθήκες (κρύες ή πολύ ζεστές αίθουσες, κακή ακουστική). Εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι για τους πνευστούς που διδάσκουν πρέπει τα ένσημα που κολλούν και εκεί να είναι βαρέα, λόγω του ότι και στη διδασκαλία είναι αναγκαίο να παίζουν.

Τέλος αποτελεί παράληψη η μη υπαγωγή στα βαρέα και ανθυγιεινά η κατηγορία του χορωδού,  όταν μάλιστα οι χορωδοί του μελοδραματικού θεάτρου υπάγονται σε αυτά. Με δεδομένο ότι για τον τραγουδιστή το μουσικό του όργανο είναι το ίδιο το σώμα του και ειδικά ένα πολύ ευαίσθητο όργανο του σώματος ο λάρυγγας και γνωρίζοντας ότι ένας τραγουδιστής πριν αρχίσει την επαγγελματική του καριέρα σπουδάζει και εξασκεί εντατικά τη φωνή του για αρκετά χρόνια. Θεωρούμε ότι το όριο ηλικίας που πρέπει να συνταξιοδοτείται είναι τα 55 χρόνια για τους άνδρες και τα 50 για τις γυναίκες.

Συνοψίζοντας θα λέγαμε ότι ζητάμε την κατάργηση των αντιασφαλιστκών νόμων Σιούφα και Ρέππα. Ζητάμε την κατάργηση του διαχωρισμού παλαιών και νέων ασφαλισμένων. Για όλους τους πνευστούς, μονωδούς και χορωδούς του μελοδράματος σύνταξη στα 50 χρόνια.

Ζητάμε για τους μουσικούς και τραγουδιστές των νυχτερινών κέντρων το όριο να κατέβει στα 55 για τους άνδρες και 50 για τις γυναίκες, με 3600 ένσημα αντί για 4500 που είναι σήμερα, χωρίς την προϋπόθεση των 1000 στην τελευταία 10ετία.

Υπαγωγή στα βαρέα και ανθυγιεινά των μουσικών στα στούντιο και τις συναυλίες με όριο 60 για άνδρες και 55 για τις γυναίκες. Για τραγουδιστές και χορωδούς όριο τα 55 για άνδρες και 50 για γυναίκες εκτός αν πρόκειται για τραγουδιστές νυχτερινών κέντρων που είναι στα 50.

Υπαγωγή στα βαρέα των εγχόρδων κρουστών και καθηγητών Ωδείων με όριο 60 για άνδρες και 55 για γυναίκες.

Κατώτατη σύνταξη για όλους 1.120 ευρώ.